Neue Website Familie Genna Thun

D'Wienachtsgschicht 2009

vom Anton Genna

D'Sibylle isch nöj im Dorf Vorderbühl. Erscht letscht Wuche isch si im "Block" yzoge, imene eltere Vierfamiliehuus, im erschte Stock in ä Drüüzimmerwonig mit Bad u Chuchi, wie-s-im Inserat gheisse het. D'Vermietere, d'Frou Gabathuler, het im glyche Huus gwohnt, sie het d'Sibylle gwarnet u gseit, visavis wohni de ä eltere komische Chutz, si söll si desse nid wyter achte, är mach niemere nüt. Nume d'Schuelmeitschi vom Dorf heige Angscht, we si ne scho nume vo wytem gseie, si meini drum, är syg ä Mönschefrässer oder süsch ä wüeschte Maa, wo d'Buebe bachi u d'Meitschi brati, we si-n-im z'nach chömi. Eh ja: Einisch heig er drum am Brieftreger es Holzschyt nahibängglet, wo dä än Unterschrift bruucht heig für nä ygschribne Brief. Aber süsch machi er niemere nüt, der Nöggi, mi müess ne halt i Rueh lah u nid öppe welle mit im rede, das mög er verflüümeret nid verlyde, de raschti er scho uus un er chönn de wie-n-e löötige Tüüfu tue. Warum d'Vermietere gwüsst het, wie-n-ä löötige Tüüfu tuet, wüsse mer zwar nid, villicht isch si-n-ihm ja sälber scho begägnet oder sogar ab sym Chare gheit, dass si's so guet weiss.....

Bild: Alex & Virgo, aus Wikipedia

Item, d'Sibylle het dänkt, so schnäll chönn me seye nid yschüchtere, u si het si däm dumme Gschwätz nid wyters g'achtet u gly eis dr Nöggi vergässe. Fasch jede Tag fahrt sy am Morge früeh furt uf d'Arbeit mit ihrem chlyne Smart, u gäge Aabe chunt si de albe totmüed hei, froh, wenn si us-äm Chüelschrank cha näs Jogurt näh u de gly undere schlüüffe. Ou morn, am Heilige Aabe, wird das nid anders sy, d'Sibylle isch drum Chrankeschwöschter, pardon: däm seit me jetzt Pflegefachfrau. Aber ou we si im Spital jetz nümm d'Schwöschter Sibylle, sondern d'Frou Oppliger isch: Ir Pflege muess me halt a söttigne heilige Tage schaffe, die Chranke warte nid, bis d'Fyrtige verby sy, für chrank z'wärde. Di verhüraatete Pflegerinne hei de albe frei, u di ledige.... eh ja, dene wird's wohl nüt uusmache, ou über d'Wienachte d'schaffe, sy chöi ja de im Jenner äs paar Tag Ferie näh u i d'Bärge ga schiifahre.

Eigetlich isch d'Sibylle nid uglücklich gsy, dass sie hüür am Heilige Abe het sölle schaffe, de muess sy weniger briegge. Ds vergangnige Jahr isch nid äs eifachs gsy für se: zersch isch d'Muetter gstorbe, wo si bi-n-ere gwohnt isch, de het me ds Landspital ufghobe, wo si zäh Jahr lang gschaffet het. Drum het si müesse zügle, hiehäre i das Kaff Vorderbühl, wo si niemere gchennt, aber d'Wohnige si hie halt scho billiger als i der Stadt, wo si isch häre versetzt worde.

D'Sibylle isch früeh i ds Huhli, für dass sie de am Morge ömu ou uufmögi. Aber was isch das hinecht ou für ne Soukrach? Dür ds Fänschter y het's geng ume gchesslet und mängisch het mes ghöre brüele, wie wenn ä ganze Stamm Indianer um ds Huus würde ume renne und si wurdi der Old Shatterhand skalpiere. D'Sibylle stygt us em Bett, schiebt süüferli der Vorhang uf d'Syte u luegt use. Aber nüt isch ds gseh: keiner Indianer, kei Old Shatterhand oder süschtige Jeger, keiner Milchchessleli. Da, los, scho wider das Brüel glychzitig hets tönt wie we der Turm vo Pisa sytliche umgheit u i tuusig Stück verbrösmelet wär.

Da isch öppis nid ghüür, dänkt d'Sibylle, u leit d'Chleider a für gah z'luege. Dusse-n-im Gang begägnet si ihrer Vermietere, die isch ganz bleich im Gsicht. "Isch nech öppis zuegschtosse, Frou Gabathuler?", fragt d'Sibylle besorgt? "Nei, mir nid, aber losit nume, wie der Nöggi hinecht tuet, är isch nümm z'beruehige, wäger passiert no öppis Dumms". "Aha, dr Nöggi? Dir heit mer schon mau öppis adüttet, aber was isch de ou los mit ihm? Het er niemer, wo mit ihm chönnt rede u ne beruehige?", het d'Sibylle gfragt. Aber d'Frou Gabathuler isch i ihrer Wohnig verschwunde u mi het ghört, wie sie der Schlüssel grad zwöimou dräiht.

D'Sibylle geit us em Huus use, am Lärme nah. Sie muess nid lang sueche, im Huus vis-a-vis brönnt no Liecht, nid öppe i der Wohnig, sondern im Schopfaabou. Vo dert sy die mörderliche Schreie u die Chesslete choo. D'Sibylle louft schnäller gäge das Huus zue, schliesslich chönnts ja sy, dass öpper Hilf bruucht. U tatsächlich cha si dür näs Fänschterguggeli i der Schopfstüüre iche luege: Dert inne springt ä bärtige Maa wie-n-äs sturms Wäschpi uf u ab, gingget mit de Füess mal a Tisch, de überchunnt dr Stuhl eis a ds Bei, u der Hobelbank isch halb schreg ar Wand glähnet. Am Bode sy z'Huufewys läri Wyfläsche gstande, eini isch i tuusig Schärbi versplitteret. Da nimmt der Nöggi grad ä Pfanne vom Herd u schmätteret se a d'Wand, dass es än ohrebetäubende Lärme git.

"Da inne gset's us wie nach eme Bombeaagriff im zwöite Wältchrieg", dänkt d'Sibylle, u facklet nid lang. Si chlopfet, aber dr Wild Maa hets äuä nid ghört, jedefalls töbet er wyter wie wenn's eso müesst sy. D'Sibylle drückt drum d'Türfalle abe u geit ine. "Excusez, dir heit mi ällwä nid ghört chlopfe, drum chume-n-i grad yne. Was heit der ou, das der äso tüet? I cha nid schlaafe u sött morn am Morge früeh gah schaffe i ds Spitau, chönntit dir nid ä chly liisliger sy?"

Der Maa träit sech um u luegt mit syne füürige Zigünerouge der Chrankeschwester zmitts i ds Gsicht. Si grau Strubbelbart zeigt i all Himmelsrichtige, upflegt wi me sech der Rüebezahl vorstellt isch ds'Haar strähnig i ds Gsicht füre gwachse. Nid gseh, aber schmöcke tuet me e Fahne wo ane Mischig vo Aceton u Süessholz erinneret. Aber es wird muxmüüseli still. Dr Nöggi isch total perplex: das hingäge hätt er zletscht erwartet, dass es Frouezimmer bi-n-ihm ydringt und ne zrächt wyst.

D'Sibylle luegt äm Maa töif i d'Ouge u het der Ydruck, dert sigi es paar Träne verdrückt u ytröchnet. "Isch nech öppis zuegschtosse? I bi d'Schwöschter Sibylle, me seit jetz zwar im Spital nümme so, sondern Frou Oppliger, aber dir dörft mer scho Schwöschter Sibylle säge. U dir syt dänk der Nöggi, i ha scho ghört, dass dir vis a vis vo miir wohnit. I ha fasch zGfüehl, dir bruuchet Hilf. Darf i yne cho?" Di letschti Frag isch nid ganz ärnscht gmeint, denn d'Sibylle isch lengste di zwo Stägestuufe abhi i ds Schöpfli yträtte. Aes geit äs Zytli, bis der Strubelpeter sich gfasset het u wider wott losbäägge u Radou mache. Aber öppis hinderet ne dranne, immer muess er der Sibylle i d'Ouge luege. U plötzlich chugele-n-ihm d' Träne über d'Backe, grossi, glesigi Träne. D'Sibylle seit nüt meh, si streckt im ihres Nastuech häre, hocket ab und wartet.

Nach eme Zytli leit d'Sibylle am Nöggi der Arm uf d'Schultere u seit: "So, jetz gangen-i ga schlafe. U dir würdit nech am gschytschte jetz ou i z'Bett mache. Morn am Abe chume-n-i, sobald mi Dienscht fertig isch, u de chöi mer zäme brichte". Dadermit isch si so rasch verschwunde wie si isch cho. Ds Liecht i Nöggis Huus brönnt no lang, aber ghöre tuet me hüt nüt meh.

Am Heiligen Aabe isch im Spitau viu los gsy: ir Notfau-Ufnahm, wo d'Sibylle im Moment schaffet, geit's zue u här wie imene Ameisehuufe. Da wärde Lüüt mit allne mügliche Bobo bracht, äs paar si scho am heiterhälle Tag betrunke u chöi nümm "babb" säge. Der Tag isch schnäll verby, u am Abe gseht me d'Sibylle no rasch i ds Pronto öppis ga ychoufe. Hüt het sy nid äs Joghurt und äs Salat im Chörbli wie süsch immer, sondern ä grosse Panettone und ä Fläsche Rimuss-Trubesaft.

Wo d'Sibylle z'Vorderbühl achunnt , sitze di meischte Familie scho underem Wienachtsböimli, da u dert ghört me dürt ds Fänschter sogar äs Wienachtslied, allerdings chuum äs sälber gsungnigs, sondern es ufgmotzets Plärr mit Schlagzüg und Elektrogitarre ab irgend äre CD oder amene MP3-Player. D'Sibylle nimmt i ihrer Wohnig die auti Gitarre, wo si no als Pfadfindere gchouft het, u geit dermit i ds Nachbershuus. Hütt geit si nid i d'Bude - so het der Nöggi sim Schöpfli gseit - sondern i di gueti Stube. Guet isch scho chly übertribe, i däm noble Salon stöh um e hölzige Tisch ume drei hölzig Stüehl, u fertig isch d'Yrichtig. Aber uf em Tisch bildet ä wunderschön gstickti Tischdechi ä Kontrast zu där armselige Yrichti. Ganz fyn si Blueme, Rehli und äs Meiteli ygstickt gsy, und am Rand het's roti Spitzli drann. Der Nöggi hocket am Tisch, ohne gross uufzluege heisst er d'Sibylle ynecho u Platz z'näh. Die lat sich nid zwöimol lo bitte, stellt der Panettone u der Rimuss uf e Tisch u streckt em Nöggi d'Hand häre. Ae chly verwunderet nimmt er se u drückt se lang u fescht, bevor er wieder yhuuret u stumm vor sich abe luegt.

Sie rede nid vil, a däm Abe, d'Sibylle u der Nöggi, aber wo d'Sibylle mit der Gitarre "O du fröhliche" spilt u derzue mit häller Stimm sing, de tönt us em alte Tounerhüsli nid wie vom-ene löötige Tüfel, sondern wie vom-ene sydige Aengeli. Dr Nöggi isch still dernäbe. Weder singt er no redt er. U doch hett me der Ydruck, dass die zwe Mönsche enander verstöh. Nume wo-n-e d'Sibylle fragt, wohär er de das wunderschöne gstickte Tischtuech heigi, wo jetz ä agschnittne Panettone u zwöi Gleser mit Rimuss druffe stande, da murmlet er: "Das het no d'Romy gmacht, si hett der gliche u isch lengste än Aengel". D'Sibylle fragt nid, wär d'Romy syg, äs isch klar, dass sie da ä Gränze würd überschryte, wo zwüsche ihne muess blybe.

Am Wienachtsmorge muess d'Sibylle wieder schaffe, he ja, dir wüsst ja, die ledige Chrankeschwöschtere hei dänk säuft der Wyl. Hüt isch äs still im Spital, u d'Sibylle banget zum erschte Mal syt langem fasch ä chly, dass es ändlige Fyrabe gyt. Wo si ds Vorderbühl mit ihrem Smart achunnt, geit sy gar nid zerscht i ihri Wonig, si geit grad zu Nöggis Huus, will si nä wett ylade, am Aabe no zu ihre z'cho. Uf ihres Chlopfe git's kei Antwort. Sie rüeft: "Nöggi, wo syt dir". Aber es blybt still. I der Bude isch Liecht. D'Sibylle glüsselet yche. Alls isch picobello uufgruumt: d'Pfanne stande uf em Holzherd, der Hobelbank isch uufgstellt u wider gebruuchsfähig, d'Wyfläsche u d'Schärbi sy wäggruumt. Isch äs würkli der glych Schopf, wo vorgeschter dä mörderlich Lärme druus drunge isch? Ja, es isch ne. Aber dä, wo der Lärme gmacht het, isch nümme da. Uf em Tisch liegt äs Zeddeli: "Liebe Sibylle, du hast mir den schönsten Heiligen Abend geschenkt, seit meine Romy vor 35 Jahren gestorben ist. Ich danke dir dafür. Jetzt kann ich gehen. Lebe wohl, du Engel".

D'Sibylle weiss, dass si der Nöggi nid muess ga sueche. Und sie weiss ou, dass der Nöggi si Fride gfunde hett.

Dezember 2009/GEA